Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką Cookies. Możesz samodzielnie określić warunki przechowywania lub dostępu mechanizmu cookie w Twojej przeglądarce.
Logo
Ch. W. Z. Trzbebinia

Strona główna
W co wierzymy
Historia zboru
Historia wspólnoty
Kontakt

Ch. W. Z. Trzbebinia

Ruch charyzmatyczny, zwany także ruchem zielonoświątkowym lub pentekostalnym, jest przejawem żywego chrześcijaństwa, chrześcijaństwa, którego zwolennicy wiążą z działaniem trzeciej osoby Boga - Ducha Świętego. Nie jest to ruch jednolity, lecz obejmujący wiele wspólnot i grup.

Pentekostalizm zrodził się na początku XX wieku. Są trudności z ustaleniem dokładnej daty powstania, gdyż pewne elementy ruchu zielonoświątkowego były już znane w końcu XIX wieku. W rzeczywistości pentekostalizm nie był zjawiskiem nowym w historii Kościoła. Wystarczy spojrzeć na historię Kościoła I wieku... Już tam zauważyć można, dominującą rolę Ducha Świętego w życiu chrześcijan. To jest tak wyraźnie przedstawione w zapisach Nowego Testamentu (m.in. Dz. Ap.). Niemniej jednak za punkty zwrotne w dziejach współczesnego ruchu zielonoświątkowego uważa się wydarzenia, które miały miejsce u progu XX wieku. W 1901 roku w szkole biblijnej Charlesa Parhama (1873 - 1929) w Topeka (Kansas, USA), kilkunastu studentów doświadczyło chrztu Duchem Świętym. Za kilka lat w roku 1906 w Los Angeles przy Asusa Street miejscowe zgromadzenie, którego wiodącą postacią był potomek czarnych niewolników William James Seymour (1870 - 1922) przeżyło również chrzest w Duchu Świętym wraz ze spektakularnymi tego przejawami. I to właśnie wydarzenie zapoczątkowało ekspansję pentekostalizmu na świat.

W tym samym 1906 roku przebywał w USA pewien norweski kaznodzieja metodystyczny pochodzenia angielskiego Thomas Ball Barrat (1862 - 1940), który według własnego świadectwa, przeżył tam gwałtowny chrzest Duchem Świętym i został napełniony takim światłem i taką mocą, że głośno zaczął wołać w obcym języku. Barrat przeniósł nową, duchowo ożywioną pobożność do Norwegii, skąd wkrótce rozprzestrzeniła się ona w różnych częściach Europy. Innym pionierem ruchu zielonoświątkowego w Europie, a w szczególności w Rosji na Ukrainie był Iwan Juchimowicz Woronajew. Przeżył nawrócenie w 1907 r. w małym zborze babtystycznym w Turkmenistanie. W niedługim czasie wyemigrował do USA, gdzie zetknął się z przebudzeniem zielonoświątkowym. W roku 1920 powraca do Rosji, poprzez Turcję i Bułgarię. Wszędzie prowadził ożywioną działalność ewangelizacyjną, która zaowocowała wieloma nowo powstałymi zborami. Wraz z najbliższymi wspólpracownikami założył setki zborów zielonoświątkowych. Poprzez ich pracę ewangelia dotarła także do południowo-wschodniej Polski.

Pentekostalizm koncentrując się na osobistym przeżyciu religijnym, traktował początkowo zagadnienia organizacyjne jako sprawę drugorzędną. Z biegiem czasu zaczęły się tworzyć większe lub mniejsze wspólnoty reprezentujące różne kierunki.

Dla pentekostalizmu typowy jest pogląd, że dany Kościół wykazuje bliskość wspólnocie nowotestamentowej tylko wówczas, gdy entuzjastycznie otwiera się na działanie Ducha Świętego, a więc przyjmuje chrzest i dary Ducha. Pod tym względem ruch sfinalizował zapoczątkowaną przez M. Lutra w 1517 roku Reformację.

Chrześcijańska Wspólnota Zielonoświątkowa została oficjalnie pod tą nazwą wpisana w rejestr Kościołów i Związków Wyznaniowych w 1986 roku. Jednak jej początki sięgają lat okupacji a nawet lat przedwojennych, kiedy to nieliczne rodziny zamieszkujące tereny pogórza Karpackiego przeżyły autentyczne nawrócenie z widocznymi doznaniami duchowymi. Ewangelia na te tereny została przywieziona przez reemigrantów rosyjskich z USA. W późniejszych latach Wspólnota ta zaczęła się rozwijać coraz bardziej na terenie całej Polski. Powstało wiele zborów lokalnych utrzymujących ze sobą bliską współpracę. Część z tych zborów utworzyło stowarzyszenie ChWZ, a następnie po wielu latach związek wyznaniowy ChWZ.



© Copyright by Nazim 2000-2013